Shkencëtarët besojnë se struktura e trurit të të rriturve është përgjithësisht e ngurtë dhe e paaftë për ndryshime të shpejta; tani studimi i ri ka treguar se kjo nuk është e vërtetë. Studiuesit gjermanë kanë treguar se trajtimi në spital për depresionin mund të çojë në një rritje të lidhjes së trurit, dhe ata pacientë që i përgjigjen mirë këtij trajtimi tregojnë një rritje më të madhe të lidhjes sesa ata që nuk e bëjnë këtë.
Duke prezantuar punën në Kongresin e Kolegjit Evropian për Neuropsikofarmakologjinë në Vjenë, studiuesi kryesor, profesor Jonathan Repple tha: “Kjo do të thotë që struktura e trurit të pacientëve me depresion të rëndë klinik nuk është aq fikse sa menduam dhe ne mund të përmirësojmë strukturën e trurit brenda një periudhe të shkurtër kohe, rreth 6 javë.
“Ne zbuluam se nëse ky trajtim çon në një rritje të lidhjes së trurit, ai është gjithashtu efektiv në trajtimin e simptomave të depresionit. Kjo u jep shpresë pacientëve që besojnë se asgjë nuk mund të ndryshojë dhe duhet të jetojnë me një sëmundje përgjithmonë, sepse ajo është “gur në trurin e tyre”.
Studiuesit, që punojnë në Universitetin e Muensterit në Gjermani, studiuan 109 pacientë me depresion të rëndë (Çrregullim Depresiv i Madh) dhe i krahasuan me 55 kontrolle të shëndetshme. Truri i tyre u skanua duke përdorur një skaner MRI i cili ishte vendosur për të identifikuar se cilat pjesë të trurit po komunikonin me pjesët e tjera, duke përcaktuar nivelin e lidhjeve brenda trurit.
Pacientët u trajtuan më pas për depresion, disa me terapi elektrokonvulsive (ECT), disa me terapi psikologjike ose mjekim, disa me një kombinim të të gjitha terapive. Pas trajtimit, ata u skanuan përsëri dhe u rinumërua numri i lidhjeve. Ata gjithashtu u ritestuan për simptomat e depresionit.
Profesor Repple (tani profesor i Psikiatrisë Parashikuese në Universitetin e Frankfurtit) tha: “Ne zbuluam se trajtimi për depresionin ndryshoi infrastrukturën e trurit, gjë që shkon kundër pritshmërive të mëparshme. Pacientët e trajtuar treguan një numër më të madh lidhjesh sesa kishin treguar përpara trajtimit. Për më tepër, ata që treguan përgjigjen më të madhe ndaj trajtimit kishin zhvilluar një numër më të madh lidhjesh të reja sesa ata që treguan pak përgjigje. Një skanim i dytë që tregon se nuk ka efekte kohore në kontrollet e shëndetshme mbështet gjetjet tona se ne shohim diçka që lidhet me sëmundjen dhe më e rëndësishmja me trajtimin e kësaj sëmundjeje.
Ne zbuluam se këto ndryshime ndodhën gjatë një periudhe prej vetëm rreth 6 javësh, u befasuam me shpejtësinë e përgjigjes. Ne nuk kemi një shpjegim se si ndodhin këto ndryshime, apo pse duhet të ndodhin me forma kaq të ndryshme trajtimi”.
Ky është një studim shumë interesant dhe i vështirë për t’u kryer, në të cilin autorët përsëritën skanimet MRI për të zbuluar ndryshimet në lidhjen strukturore me kalimin e kohës në pacientët e trajtuar për depresion. Rezultatet përputhen shumë me besimin tonë aktual se truri ka shumë më tepër fleksibilitet në përshtatje për një kohë (madje edhe të shkurtër) sesa mendohej më parë. Në të vërtetë, një ide kryesore e trajtimit të depresionit (dhe sëmundjeve të tjera psikiatrike) janë ndryshimet plastike me kalimin e kohës. Ky është propozuar si një mekanizëm i zakonshëm për antidepresivë, psikoterapi dhe terapi elektrokonvulsive.
Megjithatë, sasia e studimit për të sqaruar se cilat ndryshime janë të nevojshme ose specifike për përgjigjen ndaj trajtimit ose remisionit të depresionit është e kufizuar.
Për më tepër, pyetja tjetër është nëse trajtime të ndryshme kanë mundësinë për të ndryshuar në mënyrë specifike rrjetet e trurit të synuar ose anasjelltas nëse ne mund të përdorim shqetësimet në rrjetet e trurit siç maten në studimin aktual për të zgjedhur se cila terapi do të jetë e dobishme.
Fakti që ndryshimet e vërejtura me kalimin e kohës nuk mund të shoqërohen me një formë trajtimi është për të ardhur keq, pasi vetë autorët sugjerojnë një temë për kërkime të mëtejshme.
“Së pari këto rezultate duhet të përsëriten në mostra të pavarura, të cilat shpresojmë se do të ndodhin së shpejti.
“Elaborimi i dytë i mëtejshëm mbi këtë qasje do të ishte i frikshëm dhe duhet të mbështetet fort pasi kjo punë mund të ndihmojë për të kapërcyer hendekun aktual midis neuroshkencës dhe kujdesit të pacientit të bazuar në prova”.
