Realitete të çmendura nga njerëz të çmendur: ç’duhet bërë?
Në vitin 1923, Ze’ev Jabotinsky, babai i sionizmit revizionist, hodhi themelet e projektit të kolonizimit në esenë e tij “Muri i Hekurt”, në të cilën ai foli hapur për marrëdhënien e projektit të kolonizimit sionist me popullsinë palestineze.
Jabotinsky pranoi qartë se palestinezët janë një popull vendas që nuk do të heqin dorë vullnetarisht nga atdheu i tyre. Prandaj, sipas kuptimit të tij, nuk ka shpresë për një zgjidhje paqësore, dhe e vetmja mënyrë është të krijohet një “mur i hekurt” i një force ushtarake dërrmuese, për të thyer vullnetin e palestinezëve dhe për t’i detyruar ata të dëshpërohen, në mënyrë që më vonë të pranojnë dorëzimin.
Në vetë tekstin, Jabotinsky shkruan se kolonizimi i Palestinës mund të vazhdojë vetëm “pas një muri të hekurt” – pas një force që popullsia vendase nuk mund ta thyejë.
Është e rëndësishme të kuptohet kjo ide ashtu siç u konceptua dhe siç u transformua në praktikë politike gjatë dekadave. Sepse nga “muri i hekurt” te shtëpitë e shkatërruara palestineze në Bregun Perëndimor dhe gjenocidi në Gaza, ekziston një model politik që është e vështirë të anashkalohet: së pari forca, pastaj konfiskimi i hapësirës, pastaj krijimi i një fakti të ri në terren, dhe më pas kërkimi i gjuhës politike dhe ligjore për të justifikuar këtë fakt.
Krimineli Netanyahu dhe aleatët e tij e trashëguan këtë doktrinë, por e zbatuan atë përmes mekanizmave edhe më të gjerë dhe më të pabesë. Nuk bëhet më fjalë vetëm për forcë ushtarake të pastër, por i janë shtuar vendime sistematike administrative dhe burokratike: urdhra ushtarakë që shpallin zona të caktuara të mbyllura, prishje shtëpish, konfiskime tokash, zgjerime vendbanimesh, kontrolle rrugore dhe kufizime në lëvizje, me qëllim krijimin e kushteve që i detyrojnë palestinezët të largohen nga toka e tyre, qoftë me forcë ose nën presionin e rrethanave. Forca kështu ka marrë një vulë burokratike; ajo që u bë dje me një tank tani po kryhet me një dokument.
Në Gaza, ky model ka marrë dimensione që është e vështirë të përshkruhen me fjalë. Komisioni Ndërkombëtar i Pavarur i Hetimit i Kombeve të Bashkuara arriti në përfundimin në shtator 2025 se autoritetet izraelite dhe ushtria e tyre kryen gjenocid kundër palestinezëve në Gaza, duke përmendur katër nga pesë aktet e njohura si akte gjenocidale nga Konventa e Gjenocidit.
Komisioni përmendi konkretisht vrasjen, shkaktimin e dëmtimeve të rënda fizike dhe mendore, krijimin e qëllimshëm të kushteve të jetesës të llogaritura për të shkatërruar popullsinë palestineze në Gaza dhe masat që synojnë parandalimin e lindjeve.
Në ditët e fundit, Gaza na ka treguar një dimension të ri të kësaj dhune. Kjo pasi dronët izraelitë lëshuan të ashtuquajturat “flluska të qelbura” mbi zona të caktuara, të cilat shkaktuan një erë të fortë dhe mbytëse në shtëpi dhe vendbanime me tendë.
Në zonën ku palestinezët, pavarësisht armëpushimit të nënshkruar, janë ende të ekspozuar ndaj bombardimeve, urisë, zhvendosjes dhe shkatërrimit, substancat lirohen nga ajri mbi popullsinë civile që rrezikojnë më tej dhe e bëjnë jetën e përditshme të mjerueshme.
Pikërisht në këtë mund të njihen pasojat e një ideologjie që nuk i percepton palestinezët si njerëz me të drejtë për një shtëpi, siguri dhe dinjitet, por i trajton ata si një pengesë që duhet të hiqet, të shtypet ose t’ua bëjë jetën të padurueshme.
Eliminimi i ndjenjës së fajit dhe shndërrimi i represionit në një “detyrim të shenjtë”
Megjithatë, hapi më i rrezikshëm është lidhja e nacionalizmit shovinist me rrymat ekstreme fetare. Kur projekti kolonial kombinohet me interpretime të shtrembëruara të teksteve fetare, represioni dhe spastrimi etnik pushojnë së paraqituri si politikë dhe fillojnë të paraqiten si “urdhri i Zotit dhe detyrimi i shenjtë”. Pastaj ndjenjat njerëzore ia lënë vendin ideologjisë, dhe autori nuk ndihet më fajtor për atë që bën, por e percepton krimin si një “sakrificë të shenjtë fetare” që duhet të ofrohet.
Prandaj, këtu hapet një çështje që është më e gjerë se kufijtë e Palestinës. Ky brutalitet, i cili prej kohësh ka kaluar kufijtë e të gjitha konsideratave njerëzore dhe morale, nuk përbën kërcënim vetëm për Palestinën. Pasojat e tij tashmë po shtrihen në të gjithë rajonin, përmes politikës së aneksimit, zgjerimit dhe rishpërndarjes territoriale.
Përgjigja ndaj së keqes sioniste, e cila fshihet pas ideologjisë, nuk mund të jetë një iniciativë për të bashkuar shtetet arabe nën flamurin e nacionalizmit arab, sepse për dekada bota arabe kishte flamuj, ushtri, konferenca, deklarata dhe slogane të përbashkëta, por Palestina, pavarësisht të gjithave, mbeti gjithnjë e më e prekshme, ndërsa projekti sionist u bë më i fortë.
Përgjigja ndaj së keqes sioniste që fshihet pas ideologjisë nuk mund të jetë iniciativa e mbledhjes së shteteve arabe nën flamurin e nacionalizmit arab, sepse bota arabe ka pasur flamuj, ushtri, konferenca, deklarata dhe slogane të përbashkëta për dekada të tëra, por Palestina, pavarësisht të gjithave, mbeti gjithnjë e më e prekshme, ndërsa projekti sionist u bë gjithnjë e më i fuqishëm.
Përgjigja ndaj kësaj plaga duhet të jetë rivendosja e unitetit mysliman. Unitet që kupton se vuajtjet e myslimanëve në Palestinë nuk janë vuajtje të dikujt tjetër dhe se mbrojtja e të drejtës së tyre për jetë, shtëpi, liri dhe dinjitet është çështje besimi, nderi dhe përgjegjësie.
Prandaj, është e nevojshme të ripërtërihet ndërgjegjësimi se myslimanët, pavarësisht kufijve të tyre shtetërorë, i përkasin një umeti; se solidariteti i tyre me Palestinën nuk është çështje politike aktuale, por çështje parimore; se mbrojtja e Al-Aksasë nuk është çështje e një kombi, por besimi i të gjithë botës islame. /tesheshi
