Mbreti jordanez ia thotë botës në sy të vërtetën mbi Izraelin
Bashkësia ndërkombëtare ka shmangur zgjidhjen e konfliktit palestinezo-izraelit dhe ka zgjedhur ta menaxhojë atë, tha të martën Mbreti jordanez Abdullah II gjatë fjalimit të tij në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së. Mbreti Abdullah II mbajti një fjalim shumë interesant, duke akuzuar hapur Izraelin për
Këtu janë pjesët më interesante të fjalimit të tij:
“Lufta e Iranit tregoi se sa shpejt mund të prishë paqëndrueshmëria tregtinë, investimet dhe jetën përtej rajonit. Dhe pastaj është Gaza. Për dekada, kam qëndruar para kësaj asambleje dhe kam paralajmëruar për rreziqet e lënies së konfliktit palestinezo-izraelit të pazgjidhur. Por bashkësia ndërkombëtare ka zgjedhur ta menaxhojë konfliktin, jo ta zgjidhë atë. Dhe çdo shkelje e re izraelite është trajtuar si e përkohshme, duke shpërqendruar vëmendjen nga realitetet në terren, derisa nga e përkohshme u bë e përhershme, dhe e përhershme u bë politikë. Sigurisht, kjo nuk është padrejtësia e vetme në botë, por një nga pushtimet më të gjata në botë ngre një pyetje themelore: nëse e drejta ndërkombëtare mund të injorohet për dekada, sa e vlefshme është ajo ligj? Dhe si mund ta zbatojmë atë nëse as nuk i dënojmë shkeljet e saj? Në Gaza, provat janë të shumta.
Në 300 ditët e para të të ashtuquajturit armëpushim, u vranë të paktën 300 fëmijë palestinezë. Spitalet fushore jordaneze u vunë në shënjestër gjithashtu. Kjo qeveri izraelite vazhdon të zhvendosë objektivat e saj, vazhdon të sulmojë dhe shkatërrojë infrastrukturën civile, duke refuzuar të tërhiqet, duke i shtyrë palestinezët vetëm në një të tretën e Gazës. Kjo nuk më mund të quhet një masë e përkohshme ushtarake ose pasojë e luftës. Përgjegjësia fillon kur i quajmë gjërat ashtu siç janë: kjo është një përpjekje për të fshirë jetët palestineze dhe për të imponuar një realitet të ri territorial në Gaza.
Dhe ndërsa bota është e përqendruar në Gaza, diçka shumë e rrezikshme po ndodh në Bregun Perëndimor. Vendbanime, dhunë, zhvendosje, më shumë se sa më sipër. Kjo është shumë më agresive sesa përshkallëzimi. Dhuna e kolonëve është e përhapur. Palestinezët rrihen, qëllohen dhe terrorizohen. Shtëpitë e tyre shkatërrohen, pronat e tyre shkatërrohen, familjet dëbohen nga toka e tyre, ndërsa Izraeli shtrëngon kontrollin e tij mbi pjesën më të madhe të Bregut Perëndimor, duke sekuestruar tokë, duke zgjeruar vendbanimet dhe duke persekutuar palestinezët. Është koha të thuhet me zë të lartë se çfarë po ndodh në të vërtetë. Prishja e shtëpive palestineze për të zgjeruar vendbanimet e paligjshme nuk është zbatim i ligjit. Është zhvendosje e detyruar. Aneksimi i tokës së pushtuar nuk është regjistrim i tokës. Është aneksim de facto. Rrjeti mbytës i pikave të kontrollit dhe barrierave nuk është një infrastrukturë sigurie. Është një sistem nënshtrimi. Sulmet sistematike ndaj komuniteteve palestineze nuk janë trazira të kolonëve. Qeveria izraelite kritikon në mënyrë të rreme dhunën përballë të një audience ndërkombëtare.
Ata i quajnë përgjegjësit një grusht protestuesish. Ushtarët izraelitë qëndrojnë pranë ndërsa kolonët sulmojnë palestinezët, shpesh duke i mbrojtur ose duke u bashkuar me sulmuesit. Ata kanë bllokuar ambulancat që të arrijnë tek të plagosurit. Ata kanë sulmuar gazetarët ndërkombëtarë që po përpiqen të raportojnë të vërtetën.
Ajo që po ndodh në të gjithë Bregun Perëndimor nuk është një seri aktesh të izoluara. Ato janë pjesë e një politike të unifikuar për të detyruar popullsi të tëra të largohen nga toka e tyre.
Shkëlqesi, nëse do të zgjidhim konfliktin palestinezo-izraelit, bota duhet të braktisë disa iluzione. E para është se Gaza dhe Bregu Perëndimor janë histori të ndara. Jo, nuk janë. Ato janë dy fronte të të njëjtave strategji izraelite. Në të dyja, palestinezët vriten. Në të dyja, realiteti në terren rishkruhet. Gaza nga shkatërrimi, Bregu Perëndimor nga aneksimi de facto. Qëllimi është i njëjtë, ta bëjnë të pamundur një shtet të qëndrueshëm palestinez.
Një iluzion tjetër është se refuzimi i një shteti palestinez nga kjo udhëheqje izraelite është një pozicion që mund të ndryshojë. Nuk është. Është çimentuar në tokë.
Dhe iluzioni më i rrezikshëm është se bota arabe nuk kërkoi kurrë paqe. Iniciativa Arabe e Paqes e vitit 2002 i ofroi Izraelit normalizimin e marrëdhënieve me 57 shtete arabe dhe myslimane, përfshirë Iranin dhe Irakun e atëhershëm, në këmbim të paqes dhe një shteti palestinez. Për më shumë se 20 vjet, kjo ofertë ka qenë në fuqi. Pengesa nuk ishte mungesa e partnerëve për paqe, por mungesa e një qeverie izraelite që do ta pranonte atë”. /tesheshi
