Yıldırımhan: raketa e hatashme që e vendos Ankaranë në rangun e superfuqive të mëdha
Në kuadër të panairit prestigjioz të mbrojtjes SAHA 2026, Turqia ka tronditur tregun global të armatimeve duke prezantuar zyrtarisht raketën Yıldırımhan, raketën e parë balistike ndërkontinentale (ICBM) të prodhuar plotësisht brenda vendit.
Ky hap e katapulton Ankaranë në një rreth jashtëzakonisht të ngushtë fuqish ushtarake dhe e ndryshon rrënjësisht balancën e forcave në rajon dhe brenda aleancës së NATO-s.
Ky projekt, i udhëhequr nga qendra kërkimore e Ministrisë së Mbrojtjes Kombëtare (MSB ARGE), vjen me specifika teknike që kanë habitur ekspertët ndërkombëtarë.
Yıldırımhan është projektuar si një raketë me rreze veprimi prej gjashtë mijë kilometrash, duke i dhënë Turqisë aftësinë strategjike për të goditur objektiva në tre kontinente të ndryshme me një saktësi shumë të madhe.
Për dallim nga sistemet e mëparshme si Tayfun apo Cenk, Yıldırımhan përdor një arkitekturë komplekse me karburant të lëngshëm dhe një sistem të fuqishëm me katër motorë, duke garantuar një shtytje masive që mundëson bartjen e kokave luftarake deri në tre mijë kilogramë.
Ndërkohë, shpejtësia e saj përllogaritet të arrijë nivele hipersonike, nga 9 deri në 25 herë mbi shpejtësinë e zërit, gjë që e bën praktikisht të pamundur interceptimin nga sistemet aktuale kundërajrore.
Për analistët ushtarakë, ky zhvillim nuk përfaqëson thjesht një arritje të madhe inxhinierike, por shërben si një deklaratë e fortë politike e autonomisë strategjike, duke e bërë Turqinë anëtarin e katërt të NATO-s me kapacitete të tilla, pas SHBA-së, Britanisë dhe Francës.
Ky zhvillim forcon krahun juglindor të aleancës, por njëkohësisht po nxit diskutime në Bruksel mbi pavarësinë në rritje të politikës së jashtme të Ankarasë.
Në rrafshin rajonal, prezantimi i Yıldırımhan dërgon një sinjal të qartë parandalimi ndaj rivalëve në Lindjen e Mesme dhe Mesdheun Lindor, duke vendosur një “ombrellë sigurie” sovrane mbi interesat kombëtare turke.
Megjithatë, ekspertët theksojnë se për operimin e plotë të një ICBM-je, vendit do t’i duhet të zgjerojë infrastrukturën e testimit përtej kufijve të ngushtë të Detit të Zi.
Me një emër që në turqisht do të thotë “Mbreti i Rrufeve”, ky sistem pritet të hyjë në fazën e fundit të testimeve operacionale brenda vitit, duke vulosur përfundimisht statusin e Turqisë si një superfuqi teknologjike dhe ushtarake që nuk varet më nga furnizimet e jashtme për mbrojtjen e sovranitetit të saj. /tesheshi
