Mufkat e reja plot vrer të shkrimtarit kontrovers mbi Kosovën dhe Islamin
Ben Blushi, njeriu që e ka shndërruar cinizmin e tij të përditshëm një një art të vogël mbijetese politike dhe letrare, është rikthyer sërish në skenë me një nga ato predikimet e tij solemne për “bashkimin kombëtar”.
Por pas fasadës së fjalëve të mëdha, fshihet e njëjta skizmë e vjetër dhe e qelbëzuar: kompleksi i madhështisë metropolitane dhe një islamofobi e verbër që nuk e lë të shohë më larg se hunda e tij.
Sipas Blushit, patriotët e mëdhenj, vizionarët e mëdhenj gjenden vetëm këtu, në Tiranë, dhe nisin, natyrisht, me portretin e tij madhështor. Ndërsa në Kosovë dhe në Maqedoninë e Veriut, sipas logjikës së tij prej provinciali të lartësuar në mendje, qenka streha e shqiptarëve më të këqij.
E atyre që gjykojnë ngushtë ose që, për shkak të besimit të tyre mysliman, gjoja paskan frikë apo refuzojnë bashkimin. Në shkrimin e tij më të fundit, duke u nisur nga deklarata e Sekretarit amerikan të Shtetit, Marco Rubio se shtetet e vogla që nuk prodhojnë dot ilaçe apo anije rrezikojnë të mos ekzistojnë, Blushi hedh tezën se e vetmja mënyrë për Shqipërinë që të mbijetojë ndaj gllabërimit të perandorive është të sillet si fuqi e madhe.
Të bashkohet fillimisht me Kosovën dhe më pas, të lutet për shpërbërjen e Maqedonisë së Veriut. Sipas tij, bota nuk njeh shtete të mira apo të këqija, por vetëm të mëdha e të vogla. Të parët, sipas kësaj logjike, kanë gjithmonë të drejtë.
Megjithatë, ai nxjerr si pengesë kryesore vetë shqiptarët jashtë kufijve: kosovarët, të cilët sipas tij na shohin si “të ndotur” dhe të drejtuar nga mafia, dhe shqiptarët e Maqedonisë, të cilët gjoja paskan rënë pre e një “islamizmi ekstrem” që i largon nga trungu kombëtar.
Kjo mënyrë të menduari nuk është thjesht një analizë e gabuar. Është një shfaqje e hapur e një snobizmi të sëmurë që buron nga sallonet e izoluara të Tiranës.
Është e mjerueshme të shohësh se si një shkrimtar, i cili dikur pretendonte se mbante mbi supe kauza të mëdha, sot e redukton fatin e kombit në një pazar ku bashkimi ose refuzohet për shkak të paragjykimeve fetare, ose shitet si një domosdoshmëri mekanike për t’i shpëtuar krizave ekonomike e globale.
Blushi nuk e kupton, ose nuk do ta kuptojë kurrë, se ndërgjegjja kombëtare nuk është një aksion tregtar që llogaritet në tavolinat e kafeneve të ish-Bllokut. Është një lidhje e pa shkëputur gjaku, historie dhe sakrifice të përbashkët.
Për më tepër, fyerja e drejtpërdrejtë që ai u bën shqiptarëve të Maqedonisë, duke i etiketuar si “islamikë të mjerë”, dëshmon një islamofobi patologjike që ka kapluar prej kohësh mendjen e tij.
Për Blushin, çdo formë e besimit tradicional apo e praktikimit fetar shikohet si një “infektim ideologjik” që e largon popullin nga drita e qytetërimit perëndimor, të cilin ai e sheh vetëm përmes lentes së tij laike e elitare.
Ky nuk është patriotizëm por racizëm kulturor i brendshëm. Një përpjekje e ulët për të përçarë shqiptarët përmes ndarjeve fetare e krahinore, duke u bërë kështu një shërbim të shkëlqyer vetëm armiqve historikë të kombit tonë, të cilët gëzohen kur na shohin të përçarë.
Kjo është një tezë thellësisht dashakeqe dhe absurde, e cila sfidon çdo lloj realiteti historik. Të reduktosh sakrificën e Kosovës në teka provinciale, tregon një shkëputje totale nga e vërteta. Faktet janë kokëforta: dy luftërat e fundit çlirimtare të kombit tonë nuk u bënë nga analistët e Tiranës që shkruajnë mbi kafenë e mëngjesit.
Ato u bënë nga vetë shqiptarët e Kosovës në vitet 1998-1999, të cilët paguan faturën e rëndë me mbi 13.500 dëshmorë e viktima, dhe nga Ushtria Çlirimtare Kombëtare në Maqedoni në vitin 2001, e cila solli Marrëveshjen e Ohrit dhe sanksionoi të drejtat tona në Kushtetutë.
Ata që derdhën gjak për këtë flamur nuk kanë nevojë për leksione puritanizmi dhe morali nga ata që flasin serb-serbes nga Tirana. Kosova dhe Maqedonia e Veriut nuk janë provinca për t’u matur me kutin e paragjykimeve dhe islamofobisë kronike të Blushit.
Kombi nuk bashkohet duke fyer vëllezërit e gjakut dhe duke ngritur mure përçarëse. Ai bashkohet me respekt të ndërsjellë dhe sakrificë të sinqertë. Tek e fundit, këtë avaz Blushi e ka pasur edhe më parë.
Por, teksa janë mbushur tashmë dy vjet nga ndarja nga jeta e shkrimtarit të njohur Ismail Kadare, të cilin ai vetë dhe enturazhi i tij përpiqeshin ta ngrinin në nivelin e një “babai shpirtëror të kombit”, edhe pse idetë e tij ishin jo rrallë shumë të diskutueshme dhe përçarëse, duket se Ben Blushi po rreket gjithnjë e më shumë ta zërë atë vend dhe atë rol, si në letërsi, ashtu edhe në jetën publike.
Sidoqoftë, për fatin e tij të keq, po dështon me bujë në të dyja fushat. Dhe kjo i shton edhe më tej mllefin dhe acarimin ndaj shqiptarëve të Kosovës dhe besimtarëve muslimanë, këtej dhe andej kufirit. tesheshi.
