Publiku maroken, tejet kritik ndaj afrimit të qeverisë së tyre me Izraelin
Vendimi i Marokut për t’u bërë kombi i parë arab dhe afrikan që dërgon trupa ushtarake në Forcën Ndërkombëtare të Stabilizimit (ISF) në Palestinë, nën planin e paqes të promovuar nga Donald Trumpi, ka shkruar një kapitull të ri tejet të diskutueshëm në marrëdhëniet e mbretërisë me Izraelin.
Ndonëse Rabati zyrtar përpiqet ta paraqesë këtë angazhim si një mision thjesht humanitar dhe kontribut për paqen rajonale, aktivistët vendas, zërat e shoqërisë civile dhe lëvizjet anti-normalizim e denoncojnë ashpër këtë lëvizje si bashkëfajësi të hapur në krimet dhe pushtimin izraelit.
Sipas marrëveshjes së nënshkruar në korrik, kontingjenti fillestar i parashikuar u reduktua në rreth 200 ushtarë, të cilët pritet të bashkëpunojnë ngushtë me ushtrinë izraelite.
Ndërsa qeveria e Marokut këmbëngul se kjo nismë dëshmon përkushtimin ndaj bashkëpunimit ndërkombëtar, realiteti në terren tregon një pamje krejt tjetër.
Izraeli ka shpërfillur çdo detyrim për tërheqje, duke vazhduar planet e zgjerimit të vendbanimeve ilegale dhe duke e lënë të pambrojtur popullsinë palestineze.
Përkrahësit e qeverisë, përfshirë analistë akademikë si Said Saddiki, përpiqen ta arsyetojnë këtë prani duke përmendur krijimin e mundshëm të spitaleve fushore dhe rifitimin e një roli diplomatik përmes Komitetit Al-Quds.
Megjithatë, kjo është hedhur poshtë me forcë nga organizatat e shoqërisë civile, si lëvizja BDS në Marok. Aktivistë të shquar e cilësojnë spitalin fushor thjesht si një mbulesë propagandistike për të maskuar bashkëpunimin e fshehtë ushtarak dhe mbështetjen logjistike e të armatimit që Mbretëria i ka siguruar Izraelit ndër vite.
Sipas kritikëve, pjesëmarrja në ISF nuk synon vendosjen e paqes, por më tepër lehtësimin e çarmatimit të rezistencës palestineze dhe mbikëqyrjen e një kolonizimi të ri të Rripit të Gazës në bashkëpunim me boshtin amerikano-izraelit.
Pakënaqësia publike ndaj këtyre politikave është e thellë dhe në kontrast të plotë me pozicionin zyrtar të shtetit. Sipas Indeksit Arab, rreth 89 për qind e qytetarëve marokenë kundërshtojnë çdo formë të normalizimit të raporteve me Izraelin, ndërsa vetëm gjashtë për qind e mbështesin atë.
Aktivistët e rinj dhe zërat kritikë nga shoqëria civile e sohin këtë dislokim ushtarak si një “mëkat të madh” dhe si një tradhti ndaj çështjes palestineze.
Për më tepër, ata paralajmërojnë se hyrja në Gazë përmes mjeteve ushtarake izraelite dhe imponimi i një “paqeje” me dhunë nuk do t’i sjellë siguri askujt, por vetëm do të thellojë vuajtjet e miliona palestinezëve.
Në një kohë kur fqinjët rajonalë, përfshirë Egjiptin, e kanë kufizuar përfshirjen e tyre vetëm në trajnime dhe mbështetje logjistike, vendimi i Marokut për t’u bërë pjesë direkte e kësaj force ka shkaktuar një zemërim të paprecedentë.
Aktivistët paralajmërojnë se besimi publik te institucionet po shkatërrohet për shkak të hendekut të madh mes retorikës zyrtare dhe realitetit shkatërrues në terren.
Për ta, besimi se ky bosht i udhëhequr nga SHBA-ja dhe Izraeli mund të sjellë mbrojtje apo stabilitet është një iluzion i rrezikshëm, duke dëshmuar se autoritetet marokene po rreshtohen verbërisht pas një strategjie që shkel hapur të drejtën ndërkombëtare. tesheshi
