Sionistët, me një histori të gjatë pabesish ndaj marrëveshjeve të arritura
Ndërsa po afrohej mbrëmja e të enjtes, Bejruti ishte në një gjendje pezullie të tensionuar. Njoftimi i presidentit të SHBA-së, Donald Trump, për një armëpushim 10-ditor midis Izraelit dhe Hezbollahut, pas gjashtë javësh luftimesh intensive, nuk u prit me festimet e zakonshme.
Përkundrazi, një atmosferë dyshimi dhe kujdesi mbizotëronte në rrugët e kryeqytetit libanez. Për Abu Haidarin, i cili kishte fjetur mbi një dyshek në trotuarin e Bejrutit për gjashtë javë, ky ishte momenti i shumëpritur për t’u kthyer në fshatin e tij, Kherbet Selem.
Megjithatë, ai ishte një nga të paktët që guxoi të paketonte gjërat. Shumica e të zhvendosurve të tjerë ndajnë një ndjenjë të përbashkët: mungesën e besimit se Izraeli do t’i përmbahet marrëveshjes.
Në dallim nga armëpushimi i nëntorit 2024, ku njerëzit vërshuan menjëherë drejt jugut, këtë herë terreni diplomatik dhe ushtarak është shumë më i mjegullt. Kryeministri izraelit, Benjamin Netanyahu, ka deklaruar se trupat e tij nuk do të tërhiqen nga Libani jugor gjatë kësaj periudhe.
Nga ana tjetër, Hezbollahu ka bërë të qartë se do të ruajë “të drejtën për të rezistuar” nëse sulmet vazhdojnë ose nëse forcat izraelite lëvizin lirisht në territorin libanez. Kjo pasiguri është përforcuar nga mesazhet e udhëheqësve vendas.
Kryetari i parlamentit të Libanit, Nabih Berri, i ka bërë thirrje qytetarëve të jenë të duruar dhe të mos nxitojnë drejt zonave të goditura derisa zhvillimet të bëhen më të qarta. Hezbollahu paralajmëroi gjithashtu për “historinë e pabesisë” së armikut në lidhje me marrëveshjet ndërkombëtare.
Në qendrat e zhvendosjes, situata mbetet e rëndë. Shumë njerëz, si Haytham Dandash dhe Ruwayda Zaiter, nuk kanë më shtëpi ku të kthehen. Banesat e tyre janë kthyer në gërmadha nga bombardimet.
Ata kanë vendosur të presin në tendat e tyre të improvizuara, duke preferuar dhimbjet e shpinës nga dyshekët e hollë sesa rrezikun e një rruge që mund të shndërrohet sërish në fushëbetejë.
Përveç kërcënimit ushtarak, të zhvendosurit po përballen edhe me një krizë humanitare në rritje. Ndihmat që dikur ishin të bollshme tani pothuajse janë zhdukur, duke i lënë njerëzit të ndihen të braktisur si nga shteti, ashtu edhe nga partitë politike.
Pyetja që mbetet në ajër në Bejrut, nuk është vetëm nëse armët do të heshtin, por nëse ky armëpushim dhjetë ditor është thjesht një pauzë për t’u riarmatosur apo një hap i vërtetë drejt paqes.
Derisa të vijnë këto përgjigje, pjesa më e madhe e libanezëve të zhvendosur do të vazhdojnë të vëzhgojnë horizontin me sytë nga jugu, duke pritur një shenjë sigurie që ende duket e largët. /tesheshi
