Belaja e Shqipërisë me një kryeministër izraelit në krye të saj, Zot na ruaj prej tij!
Shaban Murati nuk jeton më. U shua pak vite më parë. Por përkundër një qëndrimi larg medias – nuk dihet nëse ishte zgjedhje e tij apo zgjedhje e medias – ai duhej lexuar e dëgjuar për shumëçka. Gazeta Dita ishte e vetmja që i bëri një vend të veçantë potencialit të tij diplomatik të jashtëzakonshëm. Dhe sot, për të kuptuar më së miri Marrëveshjen e Detit me Greqinë apo Open Balkan, duhet lexuar me doemos i ndjeri Shaban Murati.
Së fundi, në rrjete po qarkullon një shkrim i tij i vitit 2022, ku ai që atëherë ka shprehur shqetësimin për atë që sot po ndodh hapur, aq hapur sa është edhe e frikshme: të shpërfaqurit e Ramës nga kryeministër shqiptar në kryeministër izraelit; nga të punuarit për Shqipërië në të punuar për Izraelin. Më saktë, për ta kthyer Shqipërinë në koloni izraelite. Kjo po ndodh ditën për diell, aq e qartë sa nuk është e nevojshme fare rendja pas teorive konspirative. Kush nuk e kupton, ka probleme me inteligjencën. Kush po e pranon, ka probleme të thella morali.
Një detaj nga shkrimi i Shaban Muratit është aludimi i tij edhe për një konvertim të mundshëm të Ramës në hebraizëm. Po, është tërësisht e mundshme, referuar dhe ca simboleve hebraike që ai mban në kyçin e dorës së djathtë.
Por a ka qenë një i tillë i kamufluar në politikën shqiptare me mision pro-izraelit apo është bërë rrugës, kjo ende nuk mund të thuhet. Në thelb është e qartë që ai punon tashmë për Izraelin e jo për Shqipërinë. Por si mjeshtër sofizmash, përpiqet ta justifikojë veten për atë që bën, duke gënjyer në fakt veten dhe shqiptarin se edhe mpleksjen me Izraelin e bën për të mirën e Shqipërisë. Por e vërteta është se jemi në kohën e një drame të madhe kombëtare që po luhet me këtë izraelit e jo shqiptar, në krye të Shqipërisë.
Dhe ja ç’shkruan i ndjeri Shaban Murati:
Hebreitizimi i kryeministrit shqiptar
Në ditën e përvjetorit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit në 10 qershor kryeministri i Shqipërisë njoftoi se qeveria e tij do të ngrejë në Tiranë Qendrën Hebraike dhe në Vlorë Muzeun Hebraik. Qeveria nuk ka ngritur ende në Tiranë as Muzeun e Kosovës dhe as Muzeun e Çamërisë.
Ç’është kjo ethe hebraike, që ka kaplluar kryeministrin e Shqipërisë? Po krijohet një narrativë e re artificiale marrëdhëniesh të jashtme, e cila po ve në dyshim historinë. Nuk po e dimë më: A janë shqiptarët, që kanë shpëtuar hebrejtë në Luftën e Dytë Botërore apo janë hebrejtë, që kanë shpëtuar shqiptarët? Kush duhet t’i jetë mirënjohës njeri-tjetrit: populli shqiptar apo populli hebre? Në çdo logjikë normale historike, diplomatike dhe etike i takon qeverisë izraelite të hapë Qendër Shqiptare dhe Muze Shqiptar në Izrael për aktin e rrallë historik të popullit shqiptar, që shpëtoi hebrejtë gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe për faktin që Shqipëria është i vetmi shtet në Europë, ku numuri i hebrejve në fund të Luftës së Dytë Botërore ishte më i madh se në fillim të saj. Kjo quhet mirënjohje.
Megjithë respektin për Izraelin, dihet se populli hebre nuk ka lozur as edhe një rol dhe nuk ka patur asnjë minimum rëndësie në historinë e popullit shqiptar. Gjeografia dhe historia na kanë caktuar shumë larg njeri-tjetrit. Ka shumë popuj të tjerë, që do meritonin më përpara të tilla Qendra në Shqipëri. Kontribute historike për popullin shqiptar ka dhënë Austria apo Bullgaria dhe madje Kina ka dhënë një kontribut shumë më të madh në Shqipëri.
Kryeministri i Shqipërisë mund të ketë dëshirë të konvertohet në çdo lloj feje, që të jetë qejfi i tij i ditës apo i natës. Hebreitizimi i tij është çeshtje personale, që duhet ta mbajë brenda mureve të shtëpisë së tij. Posti, që ka, i është besuar të menexhojë taksat tona dhe ato duhet të shkojnë në rradhë të parë për përjetësimin e memories historike të kombit tonë.
E përsëris : Shqipëria nuk ka ende as Muze të Kosovës dhe as Muze të Çamërisë. Pa le më të ketë Muze të Masakrës së Tivarit.
Absurditete të tilla qeveritare mbijnë në shtete pa dinjitet dhe pa integritet, sepse nuk ka ndodhur kurrë në historinë e njerëzimit që populli, i cili ka shpëtuar një popull tjetër, ta ndjejë veten borxhli ndaj atij që ka shpëtuar.
