Besnikëria ndaj Trumpit po i zë vendin profesionalizmit
Emërimi i Pete Hegseth si Sekretar i Mbrojtjes ishte një zgjedhje e diskutueshme që në fillim. Ish-prezantues televiziv, me pak përvojë në çështjet e sigurisë kombëtare dhe mbrojtjes, ai nuk kishte arritur më tej se grada e majorit në Gardën Kombëtare.
Por ajo që e çoi në krye të Pentagonit ishte kryesisht e njëjta cilësi që ka favorizuar shumë prej bashkëpunëtorëve të Donald Trump: besnikëria personale.
Dhe tani po bëhet gjithnjë e më e qartë çmimi i këtij basti. Nën drejtimin e Hegseth, Pentagoni po përjeton një tronditje të fortë. Zyrtarë me përvojë po largohen ose po detyrohen të japin dorëheqjen, jo për shkak të paaftësisë, por sepse konsiderohen të pamjaftueshëm besnikë ndaj sekretarit.
Rasti më i fundit është Dan Driscoll, sekretari i ushtrisë, i cili dha dorëheqjen më 31 gusht pas përplasjeve të vazhdueshme me Hegseth. Driscoll kishte shprehur shqetësimin se ndryshimet në ushtri dhe përgatitjet e saj po pengoheshin nga vetë Hegseth, i cili kishte shkarkuar gjeneralët përgjegjës për këto procese.
Gjithsesi, problemi është më i madh se një konflikt personal. Puna e Hegseth është kritikuar për fokusimin te beteja ideologjike, veçanërisht te lufta kundër politikave të diversitetit, barazisë dhe përfshirjes, ndërsa ushtria po përballet me sfida reale strategjike.
Në një periudhë lufte, pasojat mund të jenë edhe më të rënda. Hegseth mbështeti me forcë vendimin e Trump për të sulmuar Iranin, ndonëse zyrtarë të tjerë të lartë paralajmëruan për pasojat: radikalizimin e mëtejshëm të Iranit, mbylljen e mundshme të ngushticës së Hormuzit, goditjen e forcave amerikane në Lindjen e Mesme dhe destabilizimin e tregjeve energjetike.
Në vend që ta frenonte presidentin, Hegseth e ushqeu idenë se lufta mund të sillte një fitore të shpejtë. Një sekretar i përgjegjshëm i mbrojtjes do ta kishte paralajmëruar Trumpin edhe nëse kjo do t’i kushtonte postin.
Tani, ndërsa lufta vazhdon, zyrtarë të lartë ushtarakë paralajmërojnë se SHBA-ja nuk mund t’i mbajë pafundësisht operacionet në Iran.
Megjithatë, në vend që të përballet me këto shqetësime, Hegseth ka sulmuar median për raportimin e tyre dhe ka vijuar të pastrojë Pentagonin nga zyrtarë që nuk i konsideron mjaftueshëm besnikë.
Ndërkohë, zhvendosja e burimeve ushtarake drejt Lindjes së Mesme po lë SHBA-në dhe aleatët e saj më të ekspozuar ndaj Rusisë dhe Kinës. Kjo bie në kundërshtim me strategjinë e mëparshme për t’u përqendruar te kërcënimet nga Pekini dhe Moska.
Rezultati, është një Pentagon ku besnikëria personale po zë vendin e profesionalizmit. Hegseth mund të ketë arritur të ruajë postin e tij, por kjo nuk do të thotë se po arrin të drejtojë Pentagonin në mënyrën që kërkojnë siguria amerikane dhe interesat kombëtare. tesheshi
