Spanja dhe Italia rrezikojnë të kthehen tek nacionalizmi i vjetër
Përplasja mes Madridit dhe Romës po shndërrohet në një nga konfliktet më serioze politike brenda Bashkimit Evropian.
Në qendër është kriza e emigracionit në Ceuta, por pas saj fshihet një përplasje shumë më e thellë mbi mënyrën se si Evropa duhet të mbrojë kufijtë e saj pa shkatërruar parimin e lëvizjes së lirë.
Qeveria e Giorgia Melonit këmbëngul se vendimi për të rivendosur kontrollet ndaj udhëtarëve nga Spanja është një masë e domosdoshme sigurie.
Roma pretendon se ekzistojnë arsye konkrete për t’u shqetësuar për një tjetër valë migratore dhe se nuk mund të pranojë presionin e Madridit për ta hequr masën.
Por pikërisht këtu qëndron edhe dobësia e pozicionit të Melonit. Një krizë që nisi në kufirin spanjoll, po trajtohet nga Roma si një çështje dypalëshe, duke vendosur nën presion qytetarët dhe udhëtarët e një vendi tjetër anëtar të BE-së.
Në vend që debati të zhvendoset drejt një përgjigjeje të përbashkët evropiane, Meloni po e kthen atë në një betejë mbi sovranitetin kombëtar.
Kjo është edhe arsyeja pse kritikat ndaj saj nuk mund të anashkalohen. Shengeni është ndërtuar pikërisht mbi idenë se kufijtë e brendshëm nuk duhet të bëhen instrument presioni politik sa herë që një qeveri përplaset me një tjetër.
Rikthimi i kontrolleve mund të jetë i lejueshëm në rrethana të jashtëzakonshme, por shndërrimi i tyre në përgjigje politike ndaj një qeverie tjetër rrezikon të krijojë një precedent të rrezikshëm.
Meloni, prej kohësh një nga zërat më të fortë të së djathtës evropiane kundër politikave liberale të emigracionit, po përballet kështu me një paradoks: duke kërkuar kontroll më të fortë të kufijve, ajo mund të përfundojë duke dobësuar vetë arkitekturën evropiane që Italia ka interes të ruajë.
Sigurisht, kjo nuk e nxjerr Sánchez-in fare të pafajshëm. Qeveria spanjolle është përballur me kritika të forta për menaxhimin e krizës në Ceuta dhe politika e saj migratore është bërë objekt debati të ashpër në Evropë.
Por përgjigjja e Madridit – kontrolle reciproke ndaj udhëtarëve italianë – rrezikon të përsërisë të njëjtin gabim: ta trajtojë një problem evropian si një konflikt mes shtetesh.
Në këtë pikë, Sánchez dhe Meloni duket se po ushqejnë njëri-tjetrin politikisht. I pari mund të paraqitet si mbrojtës i solidaritetit evropian, ndërsa e dyta si mbrojtëse e kufijve kombëtarë.
Por nëse vazhdon kjo logjikë, humbësi nuk do të jetë vetëm njëri prej tyre. Do të jetë vetë ideja e një Evrope pa kufij të brendshëm.
Përplasja tashmë ka hyrë në një fazë të re. Spanja ka vendosur gjithashtu kontrolle të përkohshme ndaj udhëtarëve që vijnë nga Italia.
Prandaj pyetja nuk është më vetëm se kush do të tërhiqet i pari. Pyetja kryesore është nëse Roma dhe Madridi do të kuptojnë se një krizë migratore nuk zgjidhet duke ngritur përsëri kufijtë mes evropianëve.
Sepse nëse Meloni dhe Sánchez vazhdojnë të përgjigjen me të njëjtën monedhë, Evropa rrezikon të rikthehet te një politikë që mendonte se e kishte lënë pas: secili shtet për vete, kufiri kombëtar mbi solidaritetin evropian. tesheshi
